Biz bu yürüyüşü kendimiz için değil, evlatlarımız için de değil; sonsuz olan yüce hakikat için yapıyoruz. İnsan, özünden uzaklaştıkça dünyayı da karanlığa sürükledi. Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey yeni bir ideoloji değil; yeniden hatırlanmış bir bilinçtir. Ruhumuzu, bizden koparılmış olan kutsal değerlerimize yeniden yaslamak zorundayız. İnsana emanet edilen “halifelik” sorumluluğunu; maddeyi hoyratça tüketme hakkı değil, onu adaletle dönüştürme bilinci olarak yeniden kavramalıyız.
Çünkü adalet yoksa düzen sadece güçlülerin oyunudur. Gerçek bir nizamda kanun; kişiye göre değil, hakikate göre yazılır. Hâkim, kanundan emin olur; kanun da vicdanla yazıldığı için hâkimden emin olur. Ceza, öfkenin değil adaletin ürünü olur. Kimseye zulüm edilmez ama hiç kimse de zulmün arkasına saklanamaz. Yetimin hakkını gasp edenler, emeği sömürenler, gençliği zehirle ticarete dönüştürenler, insanları borçla esir alanlar, bedeni ve onuru pazara düşürenler, vatanına ihanet edenler… Hiçbiri dokunulmaz değildir. Ancak hesap, intikamla değil; hukukla, delille ve adaletle sorulur. Bizim aradığımız düzen; insanı yok eden değil, insanı koruyan bir düzendir. Kılıçlar değil, ilkeler çekili olmalıdır. Güç, kaba kuvvette değil; hakikatten geri adım atmayan bir iradede durmalıdır. Bu çağın en büyük zehri; “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışıdır. Oysa biz “sen, ben ve biz” diyerek; kimsenin ayrıcalıklı olmadığı, herkesin hukuk önünde eşit olduğu bir nizamı savunuyoruz. Ama bu düzen kinle değil, bilinçle kurulacaktır. Yıkmak için değil, diriltmek için. Yakmak için değil, arındırmak için. Yeni bir dünya; ancak ahlakın adaletle, adaletin merhametle, merhametin ise sorumlulukla birleştiği yerde mümkündür. Bugün ihtiyacımız olan şey; bağıran sloganlar değil, suskun ama sağlam bir vicdandır. Çünkü gerçek nizam, insanın önce kendi içindeki zulmü yıkmasıyla başlar.
